"Tekerleksiz Bisikletler" ile karşılaştığımda lisedeydim.
Arka kapak yazısı mıydı beni cezbeden, bilmiyorum. -Bugün de pek değişmedi ama- O zamanlar bana ilginç gelen her şeyi okuyordum.
Tekerleksiz Bisikletler'i de alıp okudum. Benim için farklı bir deneyimdi. O zamana kadar okulda önerilen veya bir şekilde denk geldiğimiz öyküler dışında öykü türüyle haşır neşir olmayan küçük kötüokur, çok farklı, yer yer tuhaf öykülerle karşılaşmış ve şaşkınlıkla beraber mest olmuştu. Öykü yazma isteğimi tetikleyen başka öyküler olmuştur, ancak okumaktan (ve sonraları yazmaktan) hoşlandığım öyküleri ilk defa Tekerleksiz Bisikletler'de okumuştum.
Sonraki senelerde Cem Akaş'ın farklı kitaplarını da okudum. "Gitmeyecekler İçin Urbino", "Sincaplı Gece", "Olgunluk Çağı Üçlemesi" ve elbette bu blogda da hakkında yazdığım "Yedi". Farklı, özgün, edebiyata kafa yoran, okuru da kafa yormaya çağıran bir isimdi. Eserlerine aralıklarla dönülmesi gereken bir deniz feneriydi.
Benim için önemli bir yazar, değerli bir insandı. Vefatını öğrenince bir süre yalnızca ekrana bakakaldım.
Mekanı cennet olsun, Allah geride kalanlara sabır versin.
