Notos'un genç yazarlara süregelen bir çağrısı vardı: "Bu fotoğrafın hikayesini yazabilir misiniz?"
Her sayıda bir fotoğraf ve aynı soru. Genç yazarların fotoğraftan yola çıkarak bir hikaye yazmalarını ister, editör kurulu tarafından beğenilenler bir sonraki sayıda yayınlanır. Hem dergi için hem öyküsünü yayınlatmak isteyen genç yazar için şahane bir anlaşma.
Birkaç tanesi için ben de bir şeyler yazmayı denemiştim. Ancak hiçbirini tamamladığımı hatırlamıyorum. Geriye ne fotoğraflar ne de hikayeler kaldı. Yalnızca birkaç taslak. Aşağıdakilerden bir tanesi bu taslaklardan. Şimdi soruyu değiştirmenin zamanı:
"Bu Hikayenin Fotoğrafını Çekebilir Misiniz?"
-
Bugün, diğer günlerden farklı. İkimiz de bunun farkındayız, ona göre oynuyoruz. Normalde son derece sakin bir oyun stiline sahip olan dostum, bugün alışılmışın dışında bir agresiflikle oynuyor. Henüz oyunun başında vezirini feda ediyor. Tankların ilerlediği duyuluyor. Fedayı kabul edip etmemeyi düşünürken o, sakince etrafını gözlüyor. Yıkılmış binaları izliyor, yaklaşan sesleri dinliyor. Tedirgin, ama oyundan dolayı mı yoksa yaklaşmakta olan yüzünden mi? Bilemiyorum. Sesler duyuluyor, tanklar bir yerleri vuruyor. Duvar için yapılan temizlikte sona geliniyor.
Birkaç ay önce, saatler sürecek partimize başlamadan önce ondan duymuştum. “Bizimkiler bir duvar yapmaya karar verdiler. Bizi ayıracak bir duvar, tüm şehri ayıracak bir duvar. Oyunlarımıza devam edemeyeceğiz.” “Ama neden? Bir şehri baştan sona duvarla ayırıp ne elde edecekler?” “Duvar, bizi zararlı düşüncelerden koruyacak. Sizinkilerin düşünceleri duvarın gerisinde kalacak.” “Peki ya sizinkiler? Sizin o tüm dünyayı saracak düşünceleriniz? Onları hapsetmiş olmuyor musunuz?”
Fedayı kabul ediyorum. Oyun, çok uzun sürmüyor. El sıkışıp ayrılıyoruz. Bir hafta sonra oyun oynadığımız yerin yıkıntılarının önünden geçiyorum. Birkaç ay sonra, duvara yaklaşmam dahi yasaklanıyor.
